Zwyczajny, codzienny umysł jest równie kapryśny jak niesforna małpa, przeskakująca od zadowolenia do złości, zależnie od tego, czy damy jej kęs jedzenia, czy podniesiemy na nią kij. W każdej chwili umysł przeskakuje na coś nowego. Nawet jeśli przez chwilę ogarnia nas oddanie dla guru, po chwili popadamy w uporczywe myślenie o przedmiocie, który pragniemy posiąść. Strumienie myśli i uczuć nie przestają się zmieniać, są jak kształty chmur poruszanych przez wiatr, jednak my nadajemy im olbrzymie znaczenie. Stary człowiek, który przygląda się zabawie dzieci, wie dobrze, że wszystko, co się między nimi dzieje, nie jest ważne. Nie ekscytuje się ani nie irytuje, podczas gdy dzieci traktują swoją zabawę bardzo poważnie. Jesteśmy dokładnie tacy jak one! Kiedy cierpimy, zamiast zrozumieć, że to, co przeżywamy, jest rezultatem naszych przeszłych negatywnych działań, i zamiast mentalnie przyjąć na siebie cierpienia wszystkich istot, jesteśmy przygnębieni i zasmuceni swoimi problemami. Mówimy sobie, że przecież po takiej ilości praktyki nie zasługujemy na cierpienie, powątpiewając w siłę błogosławieństwa mistrza i Trzech Klejnotów. Taka postawa tylko zwiększa nasze trudności.

Konflikty są nieuniknione, ponieważ żyjemy w świecie, który bezustannie się zmienia; stanowią część naszego życia. Bardzo ważne jest więc, jak do nich podchodzimy - czy reagujemy na nie przemocą czy może bez agresji. Z buddyjskiej perspektywy pierwotną przyczyną konfliktów jest niewiedza. Czy znasz jakiś konflikt, który w pewnym sensie nie wynika z braku zrozumienia lub nieporozumień? Bez względu na skalę konfliktu, jego przyczyna nie jest żadną tajemnicą - jest sumą drobnych, nagromadzonych na przestrzeni czasu nieporozumień.